รับ”
“…ผมหลับไปนานเท่าไหร่ครับ?”
“คุณหลับไปสองวันเต็ม ๆ ตอนนี้เป็นเวลา 4 โมงเย็นแล้วครับ”
“แล้วเอสเปอร์แทฮาจินล่ะครับ?”
“คุณเอสเปอร์ออกไปจัดการเยลโลว์ดอร์ตั้งแต่ช่วงสาย อีกไม่นานก็คงกลับมาครับ”
ยอนอีส่ายหน้าและพูดต่อ “ไม่ใช่ครับ ผมจะถามว่าสภาพร่างกายของหมอนั่น เอ๊ย ของเอสเปอร์คนนั้นเป็นยังไงบ้างน่ะครับ”
คำพูดที่ไม่คาดคิดว่าจะออกมาจากปากของคนป่วยทำให้โดเบอร์แมนถึงกับเบิกตากว้าง ทั้งที่เพิ่งฟื้น แต่สิ่งที่เขาถามกลับเป็นเรื่องเกี่ยวกับสารทุกข์สุขดิบของคนที่เกิดอาการคลั่งเมื่อไม่กี่วันก่อนเสียนี่ ไกด์ที่เพิ่งฟื้นได้ไม่นานมีสีหน้าเรียบเฉย ในขณะที่โดเบอร์แมนหรี่ตาลงน้อย ๆ
‘คนคนนี้เป็นไกด์ระดับ S จริงเหรอ?’
หลังจากเงียบไปสักพัก เลขาหนุ่มก็ตอบกลับมา
“ปกติดี ไม่ต้องเป็นห่วงครับ”
เป็นห่วงบ้าอะไรกันล่ะ
ยอนอีแค่นหัวเราะในลำคอ แค่สงสัยเฉย ๆ ว่าไอ้คนที่ตัวเองทุ่มแรงทั้งหมดในการไกด์ดิงให้ ตอนนี้มีสภาพยังไงบ้างก็เท่านั้นเอง ยอนอีสะบัดคอจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบเพื่อคลายกล้ามเนื้อและยกมือขึ้นมานวดคลึงบริเวณขมับ ในตอนนั้นเองที่เขาพบว่าข้อมือตัวเองว่างเปล่า
“นาฬิกาผมล่ะ…?”
“ตอนนี้คุณไกด์อียอนอีถูกจ