โดเบอร์แมนกะพริบตาปริบ ๆ เพื่อเรียบเรียงคำพูดในหัว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
“ผมเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดเช่นกันครับ เขาเป็นคนไม่ชอบคุยเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่……เท่าที่นึกออกก็คงมีแต่เรื่องที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งน่ะครับ”
ยอนอีไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษที่ถามคำถามนั้น แต่เป็นเพราะความคิดของเขาที่อ่านได้ในระหว่างโซเวอร์ดิงนั้นช่างดูน่าเจ็บปวดมากสำหรับคนคนหนึ่งจึงทำให้คาดเดาไปเรื่อยว่า แทฮาจินอาจจะมีปมเรื่องครอบครัว และตอนนี้ยอนอีก็ได้คาดคะแนไปล่วงหน้าแล้วว่าการไม่มีครอบครัวน่าจะส่งผลกระทบต่อเอสเปอร์หนุ่มคนนั้นในระดับหนึ่ง
เมื่อเบือนสายตาออกไปนอกหน้าต่างจึงเห็นว่าวันนี้ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้มทีเดียว
ในที่สุด ยอนอีก็ถามคำถามที่หม่นหมองพอ ๆ กับกลุ่มเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าออกมา
“คุณก็รู้สึกสงสารเอสเปอร์แทฮาจินใช่ไหมครับ”
“…”
ความเงียบของโดเบอร์แมนพอจะเป็นคำตอบให้กับคำถามนี้ได้แล้ว
“เป็นแบบนี้นี่เอง”
ยอนอีเหม่อมองท้องฟ้าพลางคิดว่าความรู้สึกและความคิดของคนเราช่างเป็นสิ่งไม่แน่นอน
คนรักที่เคยรักกันมากจนแทบจะยกอวัยวะให้ได้เมื่อวาน กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายกันด้วยคำพูดที่พ่นออกมาในวันนี้
คนที่เคยเป็นศัต
