องแทฮาจินถูกเปิดเผยตรงหน้า…แต่ช่างน่าขำที่แวบหนึ่งยอนอีกลับรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายขึ้นมา คนเราต้องมีชีวิตแบบไหนมาถึงเป็นได้ขนาดนี้กันนะ…
บางทีสิ่งที่เขาควรทำ อาจจะเป็นการปล่อยให้แทฮาจินตายไปทั้งแบบนี้
‘ชีวิตแบบนี้ ตายไปซะยังจะดีกว่า’
นี่เป็นความคิดของแทฮาจินที่เขาอ่านได้เมื่อครู่
ไม่เข้าใจเอาซะเลย เขาไม่ได้จงใจจัดฉากทุกสิ่งอย่างขึ้นมาเพื่อแกล้งกันงั้นเหรอ? แค่ต้องการทำให้คนที่ตัวเองรังเกียจต้องตกที่นั่งลำบากไม่ใช่หรือยังไงกัน?
‘ทำไม…คุณถึงเป็นฝ่ายทุกข์ทรมานซะเองล่ะ?’
เขาดันชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โตไปทางเตียงนอน แทฮาจินนอนลงอย่างว่าง่าย ขณะที่ยอนอีขึ้นคร่อมบนตัวอีกฝ่าย น้ำตาของเขาก็ไหลเป็นสายลงมาอาบแก้มอย่างไม่รู้สาเหตุ ริมฝีปากของพวกเขาถูกดึงดูดเข้าหากันอีกครั้ง พร้อมกันนั้นคนด้านบนก็ยกมือขวาขึ้นทาบบริเวณหัวใจของเอสเปอร์หนุ่ม สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นอย่างผิดปกติ
ยอนอียื่นมือซ้ายไปวางซ้อนทับบนมือขวาของแทฮาจิน พยายามจะดูดกลืนพลังที่ยังคงพยศและกระตุ้นสภาวะคลุ้มคลั่งไม่ยอมหยุด การต่อต้านของมันรุนแรงจนทำให้ทั่วทั้งร่างเจ็บปวดแสนสาหัส ยอนอีเป็นเอสเปอร์ระดับ A พลังของแทฮาจินผู้เป็นเอสเปอร์ระดั