งที่สมเหตุสมผลแล้ว เพียงแค่มีโอกาสน้อยมาก ๆ เท่านั้นเอง
“ยินดีที่ได้พบครับองค์หญิง ผมชื่ออียอนอีครับ”
คราวนี้องค์หญิงเป็นฝ่ายเบิกตากว้าง ปกติเวลาถวายบังคมคนในราชวงศ์จะต้องแจ้งระดับและคุณสมบัติของตัวเองพร้อมกันด้วยเสมอ หากแต่วิธีการถวายบังคมของชายหนุ่มถูกต้องเพียงครึ่งเดียว เธอจึงอนุมานได้ว่า อียอนอีจงใจที่จะไม่เอ่ยถึงระดับของตัวเอง
‘ถ้างั้นเด็กคนนี้มีคุณสมบัติอะไรกันนะ?’
เอเลนายิ้มละไมขณะครุ่นคิด ทันใดนั้น ดิออนที่กำลังใช้นิ้วจิ้มแก้มของแทฮาจินก็โคลงหัวและพูดขึ้น
“พี่”
“ว่าไง?”
“พี่ชายคนนี้ เหมือนไม่ได้หลับอยู่เลยนะ”
“เฮ้อ…เจ้าเด็กนี่ พูดแบบนั้นออกมาคุณฮาจินเขาก็แย่สิ”
ว่าไงนะ?
ยอนอีขมวดคิ้วมุ่นเพราะนึกว่าตัวเองหูฝาดไป ในตอนนั้นเอง แทฮาจินที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างยอนอีมาตลอดก็ค่อย ๆ ปรือตาขึ้น เจ้าตัวจ้องดิออนด้วยสายตาเย็นชา เมื่อถูกจ้องมากเข้า ดิออนก็สะดุ้งเฮือกก่อนจะเกาหัวตัวเองแกรก ๆ แล้วถอยห่างจากเตียงไปอย่างไวว่อง
“ง่า งี้นี่เองสินะครับ”
“คุณฮาจิน ไม่ได้เจอกันนานนะคะ สบายดีหรือเปล่า?”
เอเลนาพูดพลางหัวเราะคิกคักจากด้านหลังของยอนอี ส่วนคนถูกถามก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าเต็มทน
