“สนุกไหมครับ”
“ใครกันแน่คะที่สนุก? น่าจะเป็นคุณมากกว่าละมั้ง อ๋า…ทำไมฉันถึงไม่ได้เป็นเอสเปอร์กันนะ ไม่งั้นคงได้รับการไกด์ดิงจากคุณยอนอีไปแล้ว ว่าไหมคะ?”
นาฬิกาของแทฮาจินบอกให้รู้ว่าค่ามลพิษของเขาเหลือ 30 เปอร์เซ็นต์ซึ่งพ้นขีดอันตรายและค่อนข้างสงบนิ่งมากแล้ว การเซอร์โวดิงที่เคยดำเนินไปอย่างไม่เห็นจุดสิ้นสุดจึงจบลงด้วยเช่นกัน ยอนอีกุมหน้าผากที่ปวดจี๊ด พร้อมกับเคลื่อนตัวออกจากร่างกายของเอสเปอร์หนุ่ม พอลงจากเตียงมายืนด้วยขาตัวเอง ร่างกายเขาก็สูญเสียการควบคุมจนซวนเซเจียนจะล้ม หากแต่มีมือของใครสักคนช่วยจับไหล่และพยุงเขาเอาไว้ก่อน
ยอนอีรู้สึกได้ถึงกลิ่นที่ไม่อยากคุ้นเคยด้วยเลยสักนิด พอเหลือบตาไปมองก็เห็นว่าเป็นแทฮาจินจริง ๆ เขาสะบัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง อาการปวดหัวส่งความเจ็บปวดให้ลุกลามไปทั่วร่าง
เมื่อเห็นแบบนั้น เอเลน่าก็รีบรุดเข้ามาลูบหลังยอนอีด้วยสายตาห่วงใย
“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะที่คุณจะไม่น็อกไปน่ะ ไม่ไหวใช่ไหมล่ะคะ? ถ้างั้นนอนพักหน่อยไหม?”
ยอนอีรู้สึกไม่ไหวแล้วจริง ๆ อย่างที่เธอบอก ความง่วงงุนกดทับบนเปลือกตาจนต้องยกมือขึ้นมาขยี้ป้อย ๆ
“เฮ้อ”
เขาหมุนตัวไปมองแทฮาจิน ไม่สิ เขม
