ับประเทศถูกเพิ่มเข้ามาช่วยจัดการก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร เมื่อคิดได้แบบนั้นยอนอีก็จ้องมองแทฮาจินด้วยความรู้สึกแปลกใหม่พลางคิดในใจ
‘ทำไมพระเจ้าถึงลำเอียงมอบความสามารถให้คนขวางโลกแบบนี้กันนะ’
หลังจากก้าวเข้าไปในลิฟต์ แทฮาจินก็ใช้นิ้วเรียวยาวกดปุ่มชั้น 20 ยอนอีเคยได้ยินว่าถ้าเป็นคนจิตใจดี มือก็จะสวย แต่ไม่รู้ทำไมหมอนี่ถึงได้มือสวยนักทั้งที่จิตใจเป็นแบบนั้น
“สรุปแล้วข้อเสนอคืออะไรครับ?”
ในชั้น 5 ห้องทำงานหลายห้องจะถูกสร้างเรียงรายกันไป แต่ชั้น 20 กลับมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันอย่างกับเป็นคนละตึกกัน สิ่งที่มองเห็นเมื่อเดินตามอีกฝ่ายไปคือพื้นที่กว้างขวางอันยากจะให้คำนิยามว่าเป็นห้องทำงานหรือห้องนอนกันแน่
ฮาจินนั่งลงที่ขอบเตียงซึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ภายนอกมองเห็นทิวทัศน์เมืองหลวงยามค่ำคืนซึ่งถูกประดับประดาไปด้วยดวงไฟหลายสีสัน
“ระดับมลพิษอยู่ที่ 76 เปอร์เซ็นต์”
ดูท่าวันนี้เอสเปอร์หนุ่มคงไม่มีแผนจะเปลื้องผ้าให้ใครดู เจ้าตัวจึงไม่ได้ถอดเครื่องแบบออก เพียงแค่ยื่นข้อมือหนาของตัวเองออกมาด้านหน้าเท่านั้น แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่ยอนอีก็เลือกที่จะเมินเฉย
“มาหาผมที่ออฟฟิศเพื่อเสนอเรื่องแบบนี้
