เหล่าเอสเปอร์ที่ชุลมุนอยู่กับการโหวกเหวกโวยวายต่างพากันปิดปากเงียบ พวกเขามองหาร่องรอยของแทฮาจินซึ่งตอนนี้ได้หายไปจากที่นี่แล้ว และเมื่อรู้ว่าเอสเปอร์หนุ่มไม่อยู่ พวกเขาจึงเริ่มปริปากพูดกันอีกครั้ง
“ไกด์คนนั้นมันเสียสติไปแล้วเหรอ? บ้าระห่ำอะไรปานนั้น”
“ก็บอกแล้วไง! ว่าตอนที่อยู่ในห้องน้ำมันข่มขู่ฉันแล้วถามเรื่องเอสเปอร์แทฮาจินน่ะ!”
“แต่คุณเอสเปอร์แทฮาจินก็นอนอยู่บนดาดฟ้าทุกครั้งที่มีฝึกซ้อมไม่ใช่เหรอครับ? เห็นว่าถ้าเผลอไปกวนเข้าได้เจอความฉิบหายของจริงแน่”
“ฉิบหายจริง ๆ ฉันยืนยันได้เลย น่าจะสักครึ่งปีที่แล้ว มีเด็กใหม่ไปกวนเอสเปอร์แทฮาจินตอนฝึกซ้อมรับสถานการณ์ล่วงหน้าเลยโดนตัดแขนเป็นไอ้ด้วนเลยนี่”
“น่าจะมีใครบอกไกด์คนนั้นสักหน่อยสิ ว่าห้ามเข้าออกดาดฟ้าน่ะ”
ทันใดนั้น โมแป ชายหนุ่มที่ก่นด่ายอนอีไม่ยอมหยุดปากก็ตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นเป็นจังหวะรัวเร็ว เหงื่อกาฬเริ่มผุดขึ้นบริเวณหน้าผาก ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกพร้อมกับสะกิดแขนโอวิน
“เฮ้ย ๆ โอวิน...”
“ครับ?”
“คือ…คนที่บอกว่าเอสเปอร์แทฮาจินอยู่บนดาดฟ้าคือฉันเอง… ถ้างั้นฉันจะซวยไหมวะ?”
โอวินที่กำลังตั้งใจเงี่ยหูฟังถึงกับเบิกตากว้างก่อนจะพยั
