หลังจากได้ยินเสียงสบถด้วยความสับสน คราวนี้ยอนอีจึงเล็งไปที่เท้าซ้ายอีกนัด ปัง!
ไอ้เวรเอ๊ย! อีกฝ่ายสบถอย่างหัวเสีย การโจมตีที่ไร้ซึ่งความลังเลทำให้ไม่มีใครกล้าออกมาข้างนอก ยอนอีจึงหยิบสบู่ที่วางอยู่ตรงอ่างล่างหน้ามาไว้ในมือและโยนเข้าไปในห้องน้ำประหนึ่งเขวี้ยงระเบิด
อ๊าก!
ดูเหมือนจะมีคนอยู่ในห้องน้ำห้องที่สามด้วย ยอนอีจงใจเคาะห้องน้ำห้องสองดังตึงตังและเพิ่มความระวังตัวมากกว่าเดิม
จากนั้นเขาจึงเดินกลับไปห้องน้ำห้องที่สี่และปีนฝาชักโครกขึ้นไป ศัตรูที่อยู่ในห้องน้ำห้องที่สามกำลังเล็งปืนจ่อไปทางห้องน้ำห้องที่สองที่ยอนอีจงใจสร้างเสียงดังเอาไว้ แน่นอนว่ายอนอีเป่าหัวของอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเลจากขอบกำแพงห้องน้ำใต้เพดานในทันที
ปัง!
〔กะโหลกแตก สมองถูกทำลายไปกว่าครึ่ง คุณเสียชีวิตแล้ว ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เป็นเวลา 10 นาที〕
ชายคนนั้นแหงนหน้าขึ้นมามองยอนอีด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ยอนอีจึงจ่อปืนเล็งไปที่ดวงตาของอีกฝ่ายและพูดว่า
“เอสเปอร์แทฮาจินอยู่ที่ไหนครับ”
“ผะ ผะ ผมจะไปรู้ได้ยังไง……”
ปัง!
งั้นก็ตายอีกรอบแล้วกัน
ยอนอีเดินดุ่ม ๆ ไปยังห้องน้ำห้องแรกซึ่งเป็นที่ซ่อนตัวของผู้ชายที่เสียเท้าทั้งสองข้างไ