ปเมื่อสักครู่นี้ แล้วยกปืนขึ้นมาจ่อเพื่อข่มขู่
“เดี๋ยวก่อนสิครับ! แบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอครับ? นี่เพิ่งแค่ช่วงครึ่งแรกเองนะ!”
“ทราบไหมครับว่าเอสเปอร์แทฮาจินอยู่ที่ไหน?”
“หาเอาเองสิ……โอ๊ย ไอ้เวรนี่!”
ปัง! ไหล่ซ้ายใช้การไม่ได้
“ถ้าบอกดี ๆ ผมก็จะไม่ฆ่าคุณครับ”
“แกเป็นใครกันวะ? ฉันเอสเปอร์ระดับ B+ เลยนะโว้ย อยากตายใช่.. อ๊าก! เจ้าบ้านี่!”
ปัง! หูซ้ายใช้การไม่ได้
“ไม่ชั้น 6 ก็ดาดฟ้า! ไสหัวไปไกล ๆ เลยไอ้เวร!”
“ขอบคุณครับ”
ปัง! คุณเสียชีวิตแล้ว ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เป็นเวลา 10 นาที
อุตส่าห์คิดไว้ว่าจะยอมเมตตาไว้ชีวิตถ้ายอมบอกสถานที่มาดี ๆ แต่หมอนี่กลับเอาแต่ด่าไม่เลิก ทั้งที่เขาก็ยิงได้อย่างถูกต้องแล้วในระหว่างการฝึก ดังนั้นยอนอีจึงตัดสินใจแล้วว่าจะฆ่ามันทิ้งไปซะ
“เฮ้ย ไอ้เวรนี่! ฉันก็ตอบแกแล้วนี่! ยิงหาพระแสงอะไรวะ! เฮ้ย! จะไปไหน!”
ไม่มีประโยชน์ที่จะต่อล้อต่อเถียง เพราะยอนอีไม่ได้คิดจะมาตามล่าใครเพื่อหวังจะฆ่าอยู่แล้ว
แต่ถ้ามีใครยิงกระสุนพิเศษมาหรือแอบลอบยิงละก็ อย่าหวังเลยว่าเขาจะไม่ตอบโต้ ถึงแม้จะไม่ถึงกับฆ่าแต่ก็ต้องมีพิการ ใช้งานอวัยวะไม่ได้กันไปข้าง
การฝึกครั้งนี้ทำให้ยอนอีได้ดึงทักษะการ
