ผมน่าจะบอกไปแล้วนะครับ ว่าเป็นเพราะผมมีรอยแผลเป็น”
“อ๋อ……จริงด้วย ผมนี่มันสมองปลาทองจริง ๆ ไม่ทันไรก็ลืมซะแล้ว”
ยอนอีมองดูท่าทางตื่นตระหนกของโอวินพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ ถึงแม้ว่าโอวินจะมองไม่เห็นเพราะถูกหน้ากากปิดบังอยู่ก็ตาม
“ไว้เจอกันนะครับ”
หลังจากทำการไกด์ดิงที่ออกจะแปลก ๆ สักหน่อยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยอนอีก็ตรงไปที่หอสมุดตามแผนที่วางไว้ แต่ในระหว่างทางกลับพบความผิดปกติที่เกิดขึ้น
ผู้คนมากมายรวมตัวกันและส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่ตรงหน้าบอร์ดประกาศขนาดใหญ่บนกำแพง จู่ ๆ ยอนอีก็รู้สึกถึงลางไม่ดีขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ เพราะตอนที่ตัวเองได้รับคำสั่งย้ายมายังเมืองหลวงก็ถูกประกาศขึ้นจออย่างนี้เช่นกัน
“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?”
“มีการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบของศูนย์งั้นเหรอ? โห……ในรอบ 10 ปีเชียวนะ”
“ว่าแต่ มันต่างกับของเก่ายังไงเหรอครับ? ก็แทบจะเหมือนเดิมนี่นา”
บนบอร์ดประกาศมีกฎระเบียบใหม่และเก่าติดขนาบข้างกันอยู่ เหล่าพนักงานต่างก็มารวมตัวกันเพื่อเล่นเกมจับผิดภาพบนกระดาน แต่เพียงไม่นานก็มีคนหาความแตกต่างพบจนได้
“เอ๊ะ? เครื่องแต่งกายที่ไม่อนุญาตให้สวมใส่……?” ผู้ชายคนหนึ่งอ่านตัวอักษรในฝั่งที่ถูกแก้ไขเสียงดัง
「
