แสนจะเกลียดชัง…พ่อของเขานั่นเอง
“ได้รับคำสั่งย้ายมาจากศูนย์ไหนเหรอครับ?” โอวินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไลบรัมจ์ครับ”
“อ๋อ ไลบรัมจ์นี่เอง เป็นที่ที่ดีนะครับ บ้านป้าผมอยู่แถว ๆ นั้นด้วย”
ยอนอีพยักหน้าตอบรับแบบขอไปที เขากำลังคิดว่าหลังจากไกด์ดิงเสร็จแล้วจะลองแวะไปที่หอสมุดสักหน่อย เพราะอย่างน้อยหอสมุดที่นี่ก็น่าจะมีหนังสือเยอะกว่าที่ไลบรัมจ์
“โอ๊ะ หรือว่าคุณคือ?!”
ชายคนนั้นทำตาเป็นประกาย การจับจ้องที่ชวนอึดอัดของเขาทำให้ยอนอีต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“ผมเคยได้ยินข่าวลือบางอย่างมา ไม่ทราบว่าคุณคือไกด์ที่ถูกไล่ออกจากพื้นที่เพราะปลอมแปลงตัวตนหรือเปล่าครับ?”
การไกด์ดิงของยอนอีหยุดชะงักลงทันที โอวินสะดุ้งตกใจเพราะความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่พุ่งขึ้นมาพร้อมกับลูบข้อมือตัวเอง
‘ข่าวลือตามมาถึงเมืองหลวงเลยเหรอ?’
ชักจะไม่ตลกซะแล้วสิ
ยอนอีครุ่นคิดในใจถึงเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้ ยังไงเขาก็ไม่ได้ผูกมิตรอะไรกับคนที่ศูนย์เก่าอยู่แล้ว จะไปทำอะไรขัดแข้งขัดขาชาวบ้านรึก็ไม่เคย ถ้าอยากซุบซิบเรื่องชาวบ้านถึงขนาดนั้นก็เชิญตามสบายเถอะ
“ผมสงสัยน่ะครับ ว่าทำไมคุณถึงต้องปิดบังใบหน้าถึงขนาดนี้ด้วย?”
“เมื่อสักครู่นี้
