ศ์จะไม่ได้มีอำนาจอะไรแล้วก็เถอะ’
ดิไอแลนไม่มีตำแหน่งประธานาธิบดีเหมือนประเทศอื่น จะมีก็แต่ 「สภาสูง」 และ 「ประธานสภาสูง」 ซึ่งมาจากการเลือกตั้งของประชาชนเป็นผู้นำระบบทั้งหมดในฐานะรัฐบาล
ว่ากันว่าราชวงศ์มีอำนาจสูงเสียดฟ้าในช่วงยุคแรกของการก่อตั้งประเทศ แต่นั่นเป็นเพียงคำกล่าวในสมัยโบราณเท่านั้น เพราะในยุคนี้ราชวงศ์ไม่สามารถละเมิดสิทธิของประชาชนได้และมีสิทธิปกครองแค่ในขอบเขตที่ถูกกำหนดไว้เท่านั้น
ไม่เพียงแค่นั้น ในเมื่อดิไอแลนเกิดจากการรวมอาณาจักรต่าง ๆ เข้าด้วยกัน พลเมืองในประเทศจึงมีรูปร่างหน้าตาและชื่อที่หลากหลาย ซึ่งราชวงศ์ก็ให้เกียรติประชาชนที่มีรากเหง้าและวัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเช่นกัน
ดังนั้น ผู้คนในประเทศนี้จึงยอมรับความแตกต่างของแต่ละคนได้โดยไม่เกิดความรู้สึกแปลกแยก แม้ในช่วงแรกจะมีอุปสรรคด้านกำแพงภาษาอันนำมาสู่ความขัดแย้งภายใน แต่สุดท้ายกลุ่มแกนนำของแต่ละอาณาจักรก็ยอมแพ้ในการดึงดันจะใช้ภาษาบ้านเกิดของตัวเอง และเริ่มสร้าง「ภาษาราชการของดิไอแลน」ขึ้นเพื่อให้ทุกคนได้ใช้สื่อสารกัน
‘ก็เป็นการเลือกที่สมเหตุสมผลดีแล้วละ’
ติดตรงที่ผู้มีส่วนร่วมในการพัฒนาของอารยธรรมอย่างใหญ่หลวงในปัจจุบันคือคนที่ยอนอี
