ก ๆ ก่อนจะจัดแว่นที่เอียงกระเท่เร่ให้เข้ารูปเข้ารอยโดยมีสายตาของอีกฝ่ายจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา
“ทำอะไรของคุณ? มาถอดแว่นคนอื่นทำไม”
“แล้วคุณจะใส่ทำไม มันไม่มีเลนส์ด้วยซ้ำ”
“ไม่ใช่เรื่องของคุณครับ”
ยอนอีพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ หลังจากเบือนหน้าหนีจากสายตาของแทฮาจินแล้ว เขาก็แตะที่นาฬิกาอีกฝ่ายเพื่อเช็กค่ามลพิษปัจจุบัน
44 เปอร์เซ็นต์
บัดซบ……ขาดไปอีกตั้ง 4 เปอร์เซ็นต์
ระหว่างทำการไกด์ดิง หมอนั่นรุกเขามากเกินไปจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน ถึงจะเห็นว่าเปอร์เซ็นต์ยังไม่ถึงตามที่ชายหนุ่มตกลงเอาไว้ แต่ยอนอีก็ไม่คิดจะจูบกับอีกฝ่ายต่อ เขาตั้งใจทำอย่างเต็มที่ที่สุดในรอบ 4 ปีที่ผ่านมาแล้ว มือขาวนวลสวมหน้ากากอนามัยและหมวกกลับเข้าไปอย่างเดิม ในขณะที่แทฮาจินจับตาดูทุกการกระทำของเขาอยู่เงียบ ๆ
“จะฟ้องหรือจะบังคับให้ลาออกก็เชิญตามสบายเลยครับ แต่ถ้าเป็นไปได้ ก็ช่วยทำแบบหลังจะดีกว่า เพราะผมขี้เกียจไปขึ้นโรงขึ้นศาล”
ยอนอีพูดด้วยน้ำเสียงแห้งแล้งไร้อารมณ์ ก่อนจะสะบัดคอไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้าที่เกิดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูออกไป
ด้านนอกห้องมีไกด์ที่กำลังต่อแถวรอเข้าห้องเป็นสิบคนเข้าไปแล้ว ทุกคนกวาดมองยอนอีตั้งแต่หัวจรด
