เกือบเท่าท่อนแขนปรากฏขึ้นในคลองตากว่าครึ่ง
ยอนอีขมวดคิ้วมุ่นและยกมือซ้ายขึ้นมาบังสายตาจากสิ่งที่น่าหวาดผวานั่น
“ครับ อย่าทำให้เสียเวลากันทั้งคู่ดีกว่า”
ที่แทฮาจินพูดก็มีส่วนถูก ยอนอียกมือข้างที่ยังว่างไปแตะลงบนข้อมือหนาของแทฮาจินกระทั่งสัมผัสได้ถึงชีพจร โดยปกติหากระดับมลพิษมากถึง 57 เปอร์เซ็นต์ ชีพจรน่าจะเต้นเร็วและอยู่ในสภาพคลุ้มคลั่งไปแล้ว แต่คนตรงหน้าเขากลับสงบนิ่งอย่างมาก
ในที่สุดการไกด์ดิงก็เริ่มต้นขึ้นเสียที
ยอนอีฝืนใช้กำลังทะลวงเส้นทางใหม่ที่ไม่ได้เชื่อมต่อเอาไว้ เขามักจะสร้างเส้นทางใหม่ขึ้นมาเองเสมอ เพราะไม่ค่อยชอบไล่หาทีละอันเท่าไหร่นัก
‘เท่านี้จะดูเหมือนระดับ B+ หรือยังนะ’
มวลพลังของแทฮาจินพุ่งทะยานเข้ามาด้านในอย่างรุนแรงทันทีที่สร้างเส้นทางสำเร็จ กระแสพลังที่ไหลผ่านเข้ามาทางฝ่ามือนั้นรุนแรงกว่าที่คาดคิดเอาไว้ ยอนอีชะงักไปในทีแรกแต่ต่อมาเขาก็ลอบยิ้มกับตัวเองเงียบ ๆ นี่แหละความสนุกของคนที่ต้องใช้ชีวิตแบบอดทนอดกลั้นมานาน กระแสพลังของเอสเปอร์แทฮาจินน่าสนใจพอที่จะทำให้เขาลองเล่นด้วยสักครั้ง พอพยายามจะจับ มันก็สะบัดออก และถ้าพยายามจะจัดการ มันก็จะมุดหนีออกไป อย่างที่เขาว