ใช่ทุกคนที่จะได้ไปเมืองหลวงนะครับ
ยอนอีมองพวกเขาผ่านแว่นตาทรงเหลี่ยม
‘เมืองหลวงมีอะไรดีนักหนา วุ่นวายน่ารำคาญจะตายไป’
ยอนอีเคยนึกปรามาสหัวหน้าศูนย์ไว้ว่า ได้ตำแหน่งมาก็เพราะโชคช่วยล้วน ๆ ทว่าความจริงแล้ว เขากลับตาแหลมกว่าที่ยอนอีคิด อีกฝ่ายน่าจะรู้อยู่แล้วว่า ยอนอีเกลียดการเป็นจุดสนใจ ความอึกทึกครึกโครมและความแออัดพลุกพล่านเป็นที่สุด
การที่หัวหน้าศูนย์ส่งยอนอีมายังเมืองหลวงอันแสนวุ่นวายแห่งนี้ นับว่าเป็นการแก้แค้นที่น่าพิศวงอยู่ไม่น้อย พอรู้ตัวอยู่หรอกว่าหัวหน้าไม่ชอบขี้หน้าตัวเอง แต่ก็ไม่นึกว่าจะถึงขนาดยอมใช้อำนาจในทางมิชอบมากลั่นแกล้งกันขนาดนี้
‘ช่วยไม่ได้แหละนะ’
ยอนอีเป็นคนประเภทที่ยอมถูกฝัง ดีกว่ายอมถูกกลืนไปกับโลกภายนอกอยู่แล้ว
หลังจากหวนนึกถึงเรื่องในอดีตที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มก็เริ่มต้นบทสนทนากับเจ้าหน้าที่หอพัก
“ผมเพิ่งได้รับคำสั่งย้ายมา ชื่ออียอนอีครับ”
โชคยังดีที่ทางศูนย์เมืองหลวงไม่ได้วางกฎเกณฑ์เรื่องเครื่องแต่งกายไว้ให้รำคาญใจ พอเจ้าหน้าที่หอพักรับบัตรประจำตัวที่ยอนอียื่นให้ เขาก็เริ่มสอบถามข้อมูลอีกสองสามอย่าง
“มาจากศูนย์ไลบรัมจ์ใช่ไหมครับ? ยินดีต้อนรับนะครับ”
“ครับ”
“ได้รับนาฬิกาสำ
