้นทางให้เรียบร้อยเดินปรี่เข้ามาหายอนอีทันที่เห็นเขายืนประดักประเดิดอยู่ตรงทางเข้า
“คุณไกด์ใช่ไหมคะ?”
“ครับ”
เธอแตะนาฬิกาที่อยู่บนข้อมือของยอนอีสองสามทีเพื่อตรวจสอบข้อมูล
“ระดับ B สินะคะ เพิ่งได้รับคำสั่งย้ายมาวันนี้ ใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ”
“เฮ้อ ทำยังไงดีล่ะ ถ้าอย่างนั้นคงต้องเริ่มจากตรวจสอบค่าความเข้ากัน…… เชิญเข้ามาก่อนค่ะ เอสเปอร์ระดับ B น่าจะอยู่ที่ห้อง 104 ค่ะ”
หญิงสาวหรี่ตาลงเป็นเชิงเร่งให้รีบเดินไว ๆ หลังจากเห็นเขาเดินนวยนาดอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร ยอนอีจึงต้องแสร้งทำเป็นวิ่งอย่างเสียไม่ได้
ภายในห้อง 104 มีคนไข้อยู่ราว ๆ แปดคน ไกด์สองคนกำลังทำการไกด์ดิงในสภาพเหงื่อไหลโซมกาย สีหน้าของพวกเขาดูไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก และถึงแม้ว่ายอนอีจะเข้ามาแล้ว แต่ทุกคนต่างกำลังวิ่งวุ่นจนไม่มีใครสังเกตเห็นการมาถึงของเขาเลยสักคน
ยอนอีหันซ้ายหันขวามองหาคนที่ดูอาการหนักที่สุด จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ผู้ป่วยบนเตียงด้านในสุดของห้อง ผู้ชายคนนั้นหอบหายใจแรงและน้ำตาไหลพราก เมื่อยอนอีเดินเข้ามาใกล้