่าห้องอาหารถูกจัดเป็นสถานที่ประชุมตั้งแต่แรกแล้ว
‘ให้ตายเถอะ…นี่ไม่ใช่ที่ที่ฉันควรอยู่ชัด ๆ’
แต่ถึงอย่างไรก็ยังมองไม่เห็นทางที่จะปลีกตัวออกไปได้ แทฮาจินยังคงเอาแต่แข่งจ้องตากับอีฮงจุนไม่เลิก ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทำเพียงนั่งตัวตรงแน่วเหมือนกับกำลังรอให้องค์จักรพรรดิเริ่มพูด
ถ้าโพล่งขึ้นมาว่า 「ผมขอตัวก่อนนะครับ」 ในสถานการณ์เช่นนี้ละก็…
“อ้อ จริงสิ ได้ยินว่าบุคลากรทรงคุณค่าก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ เอเลนา”
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่องค์หญิงทันที สีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้างุนงง นัยน์ตาสีมรกตอ่อนใสชวนให้นึกถึงฤดูร้อนอันอบอุ่นวูบไหว ปราดมองยอนอีแวบหนึ่งแล้วเลยผ่านไป
ยอนอีกัดกระพุ้งแก้มตัวเองเบา ๆ ด้วยความประหม่า
จะว่าไปตอนที่ออกมาจากรถไฟใต้ดินเมื่อไม่นานมานี้ก็เคยมีนักข่าวคนหนึ่งถามคำถามประมาณนี้อยู่เหมือนกัน
– องค์หญิงเอเลนาเคยให้สัมภาษณ์ว่าเอสเปอร์แทฮาจินซุกซ่อนบุคลากรทรงคุณค่าไว้ สามารถบอกได้ไหมคะว่าเขาคือใคร!
ตอนนั้นยอนอีก็รู้สึกร้อนตัวอยู่ไม่น้อยที่ถูกพูดถึง แต่ตอนนั้นเขาคิดว่ามันเป็นแค่ข่าวซุบซิบธรรมดา ๆ จึงเลือกที่จะปล่อยผ่านไป ขอแค่คนในข่าวลือเงียบ ๆ ไว้ เดี๋ยวคนก็เลิก
