ายแพ้และให้อภัยเธอ
“ใช่ เราต้องยอมรับความผิดพลาดของเรา” โลลี่จูลูบมุมปากของเธอ
เธอลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารด้วยตนเองและรอให้ซ่งซู่หางเข้ามา
เธอตัดสินใจเลือกบทพูดที่จะใช้ไว้เรียบร้อยแล้ว เธอมั่นใจว่าจะเอาชนะพี่ชายซู่หางได้แน่นอน!
❄️❄️❄️
นางฟ้าตงฟางหกเปิดประตูหน้าของสาขา
ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็เห็นว่าซ่งซู่หางยืนอยู่ที่ทางเข้าโดยถือเจ้านกที่ถูกมัดไว้ในมือ
“ซู่หาง เจ้ามาที่นี่เพื่อกัวกัวและคนอื่นๆ หรือ?” นางฟ้าตงฟางหกถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว ข้ากำลังตามหาเด็กทั้งสามคนและคุณหญิงหัวหอม นอกจากนั้น ข้ายังมานำนกปีศาจตัวเล็กนี้กลับไปคืนให้กับองค์กรของท่านด้วย” ซ่งซูหางกล่าวพร้อมพยักหน้า
หลังจากพูดจบ ซ่งซู่หางก็ส่งนกอสูรที่มัดไว้ให้นางฟ้าตงฟางหก
“นกอสูรขององค์กรเราเหรอ? เดี๋ยวก่อน… ไช่น้อย?” นางฟ้าตงฟางหกยื่นมือออกไปอุ้มนกอสูรขึ้นมา จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพึมพำว่า “โซ่ผูกอสูร?”
นางฟ้าตงฟางหกมีสายเลือดของอสูรกายโบราณ และเกิดปฏิกิริยาขึ้นเมื่อเธอสัมผัสเชือก
“ครับ” ซ่งซู่หางพยักหน้า
“น้องไฉไปเจอกลุ่มนักล่าอสูรเข้าเหรอ?” นางฟ้าตงฟางหกขมวดคิ้ว “ตอนนี้พวกนักล่าอสูรเหล่านั้นอยู่ที่ไหนกัน?”
พวกนั้นกล้าดียังไงมายุ่งกับรุ่นน้องน่ารักในองค์กรของเธอ? คิดจริงๆเหรอว่าเธอจะไม่ขับรถชนพวกมันจนตาย?!
“พวกนักล่าอสูรเหล่านั้นคงอยู่ในโรงพยาบาลแล้วล่ะ” ซ่งซูหางพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนออกไป เขาได้โทรเรียกรถพยาบาลอย่าง
