“ถูกต้อง ข้าได้หลอมโอสถหุนหยวนหลิงตันสำเร็จแล้ว!”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบนิ่ง
จากนั้น ขวดหยกปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา เมื่อเปิดฝาขวด กลิ่นโอสถหอมกรุ่นก็ลอยออกมา
ดวงตาของหลินชิงชิงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยังรับขวดหยกไว้
นางเทโอสถออกจากขวดหยก มันมีสีแดงสด แสงแปลกประหลาดไหลเวียนอยู่ทั่ว กลิ่นหอมรุนแรงและชัดเจนว่าไม่ใช่ของธรรมดา
ดวงตาของหลินชิงชิงเบิกโพลงทันที
“นั่นมัน…โอสถหุนหยวนหลิงตันจริงๆ หรือ?!”
โอสถตรงหน้าของนางเหมือนกับที่บันทึกไว้ในตำราโบราณทุกประการ
“อะไรนะ?!”
ทุกคนรอบข้างต่างตกตะลึง
พวกเขาไม่คิดว่าซูเฉินจะสามารถหลอมโอสถหุนหยวนหลิงตันได้จริงๆ
ต้องเข้าใจก่อนว่าเพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น!
แม้แต่ปรมาจารย์กู่หยานยังจนปัญญา แต่ซูเฉินกลับหลอมโอสถนี้สำเร็จภายในหนึ่งชั่วโมง เขาเป็นปรมาจารย์โอสถจริงหรือ?
ซูหลิงเอ๋อร์มองพี่ชายด้วยความชื่นชมและภาคภูมิใจ นั่นคือพี่ชายของนาง
แม้แต่เติ้งจื่อเฉินก็มองซูเฉินด้วยแววตาเปล่งประกาย
“ซูเฉิน เจ้าเป็นใครกันแน่?”
หลินชิงชิงมองซูเฉินอย่างลึกซึ้งและเอ่ยถาม
นางไม่เคยได้ยินว่าเมืองหลวงต้าหลี่มีอัจฉริยะด้านโอสถชื่อซูเฉินมาก่อน
ชื่อนี้แปลกหูมาก
ซูเฉินไม่ได้ตอ
