ต่ยังถือเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่! ข้ายินดีคุ้มกันท่านตลอดทางสู่เมืองหลวง!”
ปรมาจารย์กู่หยานก็พูดอย่างหนักแน่น
“พวกท่านไม่กลัวการล้างแค้นของผู้เชี่ยวชาญนิกายเทพศาสตรา กับตระกูลจางแห่งเมืองหลวงหรือ? ตอนนี้ใคร ๆ ก็หลีกเลี่ยงข้าไม่ใช่หรือ?”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบ
“คุณชาย ท่านพูดอะไรเช่นนั้น? แม้จะเกิดเรื่องกับจางคุน แต่เขาก็สมควรตาย! พวกคนเหลวแหลกเช่นนั้นควรถูกกำจัดมานานแล้ว! ข้า กู่หยาน แม้จะอ่อนด้อย แต่ก็มีมิตรอยู่บ้างในเมืองหลวง ไยต้องกลัวตระกูลจางด้วย?”
กู่หยานกล่าว
เขาเลื่อมใสในความสามารถด้านโอสถของซูเฉินมานาน อยากได้ซูเฉินเป็นอาจารย์เสียด้วยซ้ำ จะให้เขาทอดทิ้งซูเฉินได้อย่างไร?
และเขาเชื่อมั่นว่า ด้วยเวลาและพรสวรรค์ของซูเฉิน อีกไม่นานต้องเปล่งประกายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแน่นอน!
เจ้าเมืองเติ้งยิ้มขมขื่นและกล่าวว่า “แม้คุณชายซูเฉินจะทำเกินไปบ้าง แต่ก็เข้าใจได้สำหรับเลือดร้อนวัยหนุ่ม! อีกอย่าง ท่านคือผู้มีพระคุณของบุตรสาวข้า หากข้าทอดทิ้งท่าน คงไม่ต่างจากคนอกตัญญู!”
“ถ้าเช่นนั้น ขอบคุณท่านเจ้าเมืองเติ้งมาก”
ซูเฉินมองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง พยักหน้ารับ
เจ้าเมืองเติ้งผู้นี้ เป็นคนดีจริง ๆ
หากมีโอกาสในภายหน้า
