องข้า! เจ้าก็แค่ขยะ! พ่อของเจ้าไม่ใช่สายเลือดแท้ของตระกูลซู เจ้าไม่มีคุณสมบัติจะได้มันไป! เอามันคืนมา!”
ซูเหยากล่าวอย่างกราดเกรี้ยว
“ของเจ้า? ฮ่าๆๆ… ถึงตอนนี้แล้วยังไม่สำนึกอีกหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีคุณค่าให้มีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!”
แววตาซูเฉินเย็นเฉียบ เขายกฝ่ามือขึ้นหมายจะสังหารซูเหยา
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงหนึ่งแหลมดังขึ้น
พร้อมกับเงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่เวที จางคุนในชุดขาวลวดลายเมฆ ปรากฏตัวอย่างสง่างาม
“ปล่อยซูเหยา แล้วส่งตราศักดิ์สิทธิ์มา ข้าจะเห็นแก่พรสวรรค์ของเจ้า ยกโทษให้และไว้ชีวิตเจ้า!”
จางคุนกล่าวอย่างหยิ่งยโส
“ยกโทษให้และไว้ชีวิตข้า?”
ซูเฉินหัวเราะ
เด็กหนุ่มจากนิกายเทพศาสตราผู้นี้คิดว่าตนยิ่งใหญ่เพียงใดกัน?
“แน่นอน! ซูเฉิน เจ้าทำร้ายศิษย์น้องซูเหยา ถือว่าทำผิดร้ายแรง! แต่ข้ามีน้ำใจ หากเจ้าถวายน้องสาวของเจ้ามาให้ข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
จางคุนกล่าวด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม
เขาเชื่อมั่นว่าซูเฉินจะไม่กล้าปฏิเสธ
ใครจะกล้าขัดคำสั่งของผู้มาจากนิกายเทพศาสตราในเมืองหยุนเจียงเล่า?
แต่คำพูดของเขาทำให้ซูหลิงเอ๋อร์ถึงกับตัวสั่นด้วยความกลัว หลิวหันเยียนก็หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว
