เหนียวแน่น อาศัยเพียงการรัดเพื่อล่าเหยื่อ งูปากใหญ่ตัวนี้คือแบบที่เขาต้องการพอดี!
“ท่านผู้เฒ่า ท่านพอจะมอบงูตัวนี้ให้ข้าได้หรือไม่?”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู่หยวนก็หยิบเงินแท่งสองสามแท่งออกมาจากกระเป๋า “เรื่องราคาต่อรองกันได้ หากท่านไม่พอใจกับเงินจำนวนนี้ ข้าสามารถเพิ่มให้อีกได้”
“ไม่จำเป็นต้องใช้เงิน”
เฒ่าตาเดียวไม่แม้แต่จะมองเงินแท่งในมือของกู่หยวน โบกมือแล้วกล่าวอย่างเซื่องซึม “ข้าผู้เฒ่าที่ไม่รู้จักตายผู้นี้ จะเอาเงินมากมายไปทำอะไรกัน?”
“ข้าแก่แล้ว ดูแลงูเหล่านี้ไม่ไหว หากมันอยู่กับข้าต่อไป มีแต่จะทำให้มันลำบากเปล่า ๆ หากเจ้าชอบมัน ก็เอามันไปเถิด ข้าเพียงหวังว่าเจ้าจะปฏิบัติต่อมันให้ดีกว่านี้”
“นี่..”
กู่หยวนย่อมไม่ต้องการเอาเปรียบคนชรา เดิมทีเขาตั้งใจจะเกลี้ยกล่อม แต่เมื่อเห็นท่าทางที่โดดเดี่ยวและอ้างว้างของเฒ่าตาเดียว สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากออกมา
สำหรับเฒ่าตาเดียวแล้ว งูเหล่านี้คงเปรียบเสมือนเพื่อนและครอบครัวของเขา การให้เงินคงจะเป็นการดูถูกเขา
ดังนั้น กู่หยวนจึงรับปากกับเฒ่าตาเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องปฏิบัติต่องูตัวนี้ให้ดียิ่งขึ้นไปอีก
ไม่นานนัก กู่หยวนก็เดินออกมาจากบ้านของเฒ่าตาเดียวพร้อมกับไหใบหนึ่ง
เขากลับมาที่ห้องพักในโรงเตี๊ยม
