เป็นบ้านเก่า
หัวขโมยพากู่หยวนมาถึงหน้าลานบ้านเก่าหลังหนึ่ง จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปเอง ทันทีที่เข้าไปในลานบ้าน เขาก็ตะโกนขึ้นว่า “เฒ่าตาเดียว อยู่หรือไม่? มีคนมาหา เหตุใดจึงไม่ออกมาเร็วเข้า?!”
น้ำเสียงของเขาหยาบคายยิ่งนัก แต่เขาก็กล้าตะโกนแค่ในลานบ้านและไม่มีทีท่าว่าจะก้าวเข้าไปในห้อง
กู่หยวนมีสายตาเฉียบแหลม มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าตามมุมต่าง ๆ ของลานบ้านมีไหตั้งอยู่ บางใบมีกระเบื้องปิดไว้
แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่ในไหบางใบกลับมีหัวงูโผล่ออกมา จ้องมองมายังพวกเขาทั้งสอง
“หึ ข้าเป็นพ่อม่ายแก่ชรา ไร้บุตรไร้ญาติ ใครกันจะกินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำถึงได้มาหาข้า?”
เสียงหนึ่งดังออกมาจากบ้านที่มืดทึบ จากนั้น ชายชราหลังค่อมในชุดคลุมสีดำเก่าคร่ำคร่า ใบหน้าบึ้งตึงดูอมทุกข์ ก็เดินออกมาจากห้อง
ดวงตาข้างหนึ่งของชายชราโบ๋ลึกลงไป ราวกับว่าลูกตาได้หายไปแล้ว มีเพียงตาอีกข้างที่ยังคงเฉียบคมและเย็นชา เขาไม่สนใจหัวขโมย แต่กลับมองมาที่กู่หยวน
“พ่อหนุ่ม เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใด?”
กู่หยวนไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับหยิบเศษเหรียญทองแดงกำหนึ่งออกมาโยนให้หัวขโมยที่อยู่ข้าง ๆ พร้อมกับออกปากไล่ “เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว”
“ขอรับ! ท่านพี่ หากคราวหน้ามีเรื่องเช่นนี้อีก ท่านมาหาข้าน้อยได้ทุกเมื่อ ข้าน้อยรับรองว่าจะจ
