เป็นคนที่มีประสบการณ์และฝีมือดี ถ้าทำได้ดีข้าจะให้รางวัล”
หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวต่อ “ถ้าทำไม่ได้ ข้าจะเอาเงินคืน ส่วนนิ้วที่เมื่อครู่แตะต้องตัวข้านั้น เจ้าก็ลืมมันไปได้เลย ทำได้หรือไม่?! ถ้าไม่ได้ ข้าจะไปหาคนอื่น!”
“ได้! ข้าทำได้! ได้แน่นอน!”
หัวขโมยไม่สนใจความเจ็บปวดที่ขาจากการถูกเตะ โผเข้าหาแท่งเงินนั้นราวกับสุนัขหิวโหยที่ตะครุบอาหาร หลังจากใช้ฟันกัดดูแล้ว เขาก็เปลี่ยนสีหน้าในทันใด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพร้อมกับโค้งคำนับ
“ท่านพี่ผู้นี้ โปรดวางใจ ข้าน้อยคุ้นเคยกับเรื่องราวบนถนนสายนี้เป็นอย่างดี เพียงมอบหมายเรื่องนี้ให้ข้า รับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยสมบูรณ์แบบ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ชายร่างกำยำทั้งสองก็สบตากัน ปล่อยมือจากมีดสั้นที่เอวด้านหลัง แล้วกลับไปยังที่เดิม ทำทีเป็นไม่สนใจกู่หยวนราวกับเขาไม่มีตัวตน
“หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว นำทางไป!”
กู่หยวนแค่นเสียงเย็นชา เขารู้ดีว่ากับคนประเภทนี้ไม่ควรสุภาพด้วย หากปล่อยให้พวกเขาคิดว่าตนอ่อนข้อและพูดจาง่าย อาจนำไปสู่ปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิมได้
“ขอรับ ท่านพี่มากับข้าเลย”
หัวขโมยไม่ใส่ใจท่าทีแย่ ๆ ของกู่หยวน เขาชำนาญทางพากู่หยวนเดินวนไปครึ่งรอบจนมาถึงมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง
บริเวณนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ส่วนใหญ่
