หลังจากที่เข้ามาภายในอาณาเขตของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด หลงจินเหอก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ที่แห่งนี้มันเงียบสงบเกินไปจนน่ากลัว ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ที่นี่เลย แม้แต่น้อย
“ผู้อาวุโสเทียน ใช่ที่นี่จริงงั้นหรือ? เหตุใดข้ายังไม่เห็นวี่แววของคนที่เราต้องคุ้มกันเลย”
ทั้งสองคนใช้เวลาเดินกันมานานมาก จนเกือบจะถึงใจกลางของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด แล้ว จนในที่สุดหลงจินเหอก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“อีกเดี๋ยวก็ใกล้จะถึงแล้ว”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวโดยไม่ได้หันมากลับมามองหลงจินเหอ
หลงจินเหอไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก เด็กหนุ่มยังคงเดินตามหลังของผู้อาวุโสเทียนไปพร้อมกับเร่งโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่ให้ชายชรารู้ตัว
ลางสังหรณ์ของเด็กหนุ่มกำลังบ่งบอกว่า อีกไม่นานจะต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
หลังจากที่ทั้งสองคนเดินกันมานาน จนในที่สุดผู้อาวุโสเทียนก็พาหลงจินเหอมาถึงทุ่งหญ้าสีเขียวอันโล่งกว้าง ก่อนจะหยุดเดิน
ฟุบ! ฟุบ!
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังจะเปิดปากกล่าวอีกครั้ง ด้านหลังของเด็กหนุ่มก็ปรากฏเงาของชายสวมชุดสีดำ ปกปิดอย่างมิดชิดสองคนปรากฏขึ้นมา
“ใครกัน!”
ชายชุดดำทั้งสองคนก็ปรากฏขึ้นมา
