“ไม่จำเป็นต้องพูดอีกต่อไปแล้ว หงเยว่ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า เรื่องนี้ข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอย่างแน่นอน”
ผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงกล่าวต่อ
เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มด้านข้างที่เปรียบเสมือนบิดาของตนเอง นั่นทำให้หญิงสาวนิ่งเงียบและไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีกต่อไป
ไม่มีใครรู้ว่าภายในจิตใจของนาง กำลังคิดสิ่งใดอยู่
“ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยหลับตาลงก่อน ข้ามีบางอย่างอยากจะให้”
หลงจินเหอกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ฮัวเหม่ยพยักหน้าเล็กน้อย หญิงสาวหลับตาลงอย่างที่เด็กหนุ่มบอกทันที โดยไม่ได้ขัดขืนหรือกล่าวสิ่งใดอีก
เมื่อเห็นฮัวเหม่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลับตาลงแล้ว หลงจินเหอจึงหยิบของบางอย่างออกมาจากแหวนมิติ ก่อนจะสวมใส่ไปที่คอของหญิงสาว
“เอาล่ะ เสร็จแล้วลืมตาได้”
หลงจินเหอกล่าวอย่างแผ่วเบา
“สิ่งนี่มัน!?”
เมื่อฮัวเหม่ยลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เพราะว่าที่คอของตนเอง มีสร้อยอยู่หนึ่งเส้นและที่สำคัญมันเป็นไข่มุกเหมันต์
ถูกต้องนางไม่ได้ดูผิดมันเป็นไข่มุกเหมันต์ของจริง
หลังจากที่หลงจินเหอประมูลไข่มุกเหมันต์มาก็ยังไม่มีโอกาสได้ใช้มันเลยสักครั้ง
เด็กหนุ่มจึงคิดจะมอบให้ฮัวเหม่ยตั้งแต่แรกแล้ว ช่วงเวลาที
