่เด็กหนุ่มยังอาศัยอยู่ภายในเมืองใหญ่ ก่อนจะกลับมานิกายอีกเพียงไม่กี่วัน จึงนำไข่มุกเหมันต์ไปทำเป็นสร้อยมาให้นาง
“ขะ-ข้า”
ฮัวเหม่ยยังไม่ทันจะได้กล่าวหลงจินเหอก็กล่าวแทรกขึ้นมา
“ข้ารู้ว่าศิษย์พี่ฮัวเหม่ยต้องปฏิเสธมัน แต่ว่าท่านต้องรับมันไว้”
“ไม่เช่นนั้น ข้าก็จะต้องกังวลเกี่ยวความปลอดภัยของตัวท่านอยู่ตลอดอย่างแน่นอน”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขอบคุณนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจินเหอก็ยิ่งทำให้ฮัวเหม่ยรู้สึกอายเป็นอย่างมาก ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา จนแทบจะไม่ได้ยิน
“ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณ ข้าเพียงต้องการเห็นท่านปลอดภัย เท่านั้นก็เพียงพอสำหรับข้าแล้ว”
หลงจินเหอก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที หลังจากที่ได้ยินคำตอบของฮัวเหม่ย
“ศิษย์พี่ฮัวเหม่ย นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”
หลงจินเหอกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อื้ม! แล้วเจอกัน”
ฮัวเหม่ยพยักหน้าเล็กน้อย
หลังจากที่หลงจินเหอออกมาจากอาณาเขตที่พักของผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิง
แล้ว สีหน้าของเด็กหนุ่มที่ปรากฏรอยยิ้มอยู่เมื่อสักครู่พลันเปลื่ยนตึงเคลียดทันที
“คงจะต้องรีบหาวิธีที่จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วที่สุด อีกไม่นานความวุ่นวายภายในนิกายก็จะ
