ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
“ระดับพลังลมปราณของข้าในตอนนี้ ยังอ่อนแอเกินไป แม้แต่จะปกป้องตนเองยังทำไม่ได้เลย”
หลงจินเหอบ่นพึมพัมออกมาขณะที่กำลังเดินตรงกลับไปยังที่พักของตัวเอง
ช่วงเวลาเช้ามืดวันต่อมา
หลงจินเหอก็ยังคงต้องตื่นมาฝึกซ้อมเป็นประจำวันเหมือนอย่างเช่นเคย
“ผู้อาวุโสมีอะไรให้ข้าช่วยงั้นหรือ?”
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังฝึกซ้อมอยู่ ปรากฏว่ามีชายชราสวมชุดสีฟ้าหนึ่งคนกำลังเดินมาหา
ตรงบริเวณสายคาดเอวของชายชรามีตราสัญญาลักษณ์ของตำแหน่งผู้อาวุโสอยู่
หลงจินเหอไม่เคยเห็นผู้อาวุโสคนนี้มาก่อน อาณาเขตที่ของเด็กหนุ่มพักอาศัยอยู่เป็นของเจ้านิกาย
ถ้าหากไม่ได้รับอนุญาติ ต่อให้เป็นผู้อาวุโสก็ไม่กล้าที่จะเข้ามา
“เจ้าคงเป็นหลงจินเหอสินะ”
ชายชราเดินมาถึงตรงหน้าของหลงจินเหอ ก่อนจะเปิดปากกล่าว
“ใช่ เป็นผู้เยาว์เอง”
หลงจินเหอประสานมือคารวะไปทางชายชราเบื้องหน้า
“ข้ากำลังจะออกไปทำภารกิจข้างนอกนิกาย”
“ไม่ทราบว่าเจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?”
ชายชรากล่าวพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
“ข้างั้นหรือ? ท่านเป็นถึงผู้อาวุโส การที่จะพาข้าไปด้วยก็มีแต่จะเป็นภาระ”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเฉย
เด็กหนุ่มคิดว่าชายชราเบื้องหน้
