ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่ได้ชอบเด็กหนุ่มที่กำลังกอดตนเองอยู่
“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ท่านไม่คิดถึงข้าเลยงั้นหรือ?”
หลงจินเหอฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับนางอีก
“คะ-ใครจะไปคิดถึงคนอย่าง จะ-เจ้ากัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่มก็ยิ่งทำให้นางเขินอายขึ้นไปใหญ่ ก่อนจะกล่าวออกไปอย่างตะกุกตะกัก
“แต่ว่าข้าคิดถึงท่านนะ”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมขยับแขนดึงตัวฮัวเหม่ยเข้ามากอดอย่างแนบแน่น
“ฮึ่ม! ถึงเจ้าจะชมไป ข้าก็ไม่ดีใจหรอกน่ะ”
ถึงแม้ว่าฮัวเหม่ยจะกล่าวออกไปแบบนั้น แต่นางก็หลบหน้าของหลงจินเหอ และแอบเผยรอยยิ้มออกมาอย่างน่ารัก
“ข้ามีเรื่อง อยากจะถามศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยสักหน่อย”
หลงจินเหอปล่อยแขนออกจากเอวเรียวของฮัวเหม่ย ก่อนจะย้ายมานั่งด้านข้าง
“มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?”
ฮัวเหม่ยหันมามองที่หลงจินเหอที่นั่งอยู่ด้านข้าง
“ท่านรู้จักศิษย์พี่ซานอวิ้นหรือไม่?”
แม้ว่าหลงจินเหอจะรู้แล้วว่าซานอวิ้นเป็นศิษย์หลักเช่นเดียวกัน แต่เด็กหนุ่มก็ยังอดสงสัยไม่ได้
ในความคิดของเด็กหนุ่ม คิดว่าซานอวิ้นเป็นคนที่ดูลึกลับอย่างมาก แม้ว่าชายหนุ่มจะเป็นมิตรก็ตาม
“รู้จักสิ เจ้าถามทำไมหรือ?”
ฮัวเหม่ยมองหลงจินเหอด้วยสายตา
