นอกจวนตระกูลซู ปรมาจารย์กู่หยานเดินเข้ามาพร้อมกับขบวนผู้ติดตาม
เขาสวมชุดนักหลอมโอสถที่เรียบหรู ใบหน้าเต่งตึงดั่งเด็ก ผมขาวนวลตา แววตาล้ำลึก แผ่กลิ่นอายของปรมาจารย์ออกมาทั่วบริเวณ ผู้คนรอบข้างต่างพากันรู้สึกเกรงขาม
“ไม่รู้ว่าปรมาจารย์กู่หยานจะมาด้วย ตระกูลซูของข้าต้อนรับไม่ทั่วถึง ต้องขออภัยด้วย!”
ซูไคซานก้าวเข้ามาพูดด้วยใบหน้าที่แดงปลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
“พี่ซู อย่าถ่อมตนไป ข้าได้ยินว่าตระกูลซูมีอัจฉริยะก็เลยมาแสดงความยินดี หวังว่าท่านจะไม่ถือสาข้าที่ข้ามาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า!”
ปรมาจารย์กู่หยานกล่าวพร้อมยิ้มเล็กน้อย
ซูไคซานยิ่งรู้สึกเป็นเกียรติ รีบตอบกลับอย่างนอบน้อม ไม่คาดคิดว่าปรมาจารย์กู่หยานจะเป็นคนอัธยาศัยดี ต่างจากข่าวลือที่ว่าเขาเย็นชาและเข้าถึงยาก
เมื่อได้ยินคำว่า “อัจฉริยะของตระกูลซู” ใบหน้าของซูไคซานพลันปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจขึ้นทันที ในใจเข้าใจไปเองว่าปรมาจารย์กู่หยานหมายถึงซูเหยา
ซูเหยามีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ถึงขั้นปลุกเร้าร่างวิญญาณน้ำแข็งลึกลับขึ้นมาได้ ระยะนี้การบ่มเพาะก็รุดหน้าอย่างก้าวกระโดด อีกไม่นานคงทะลวงถึงขั้นเก้าแห่งขอบเขตชำระลมปราณได้แน่
“ปรมาจารย์กู่หยาน ขอบคุณท
