ให้ช่วยเหลืออะไร ถ้าหากว่าข้าสามารถทำได้ โปรดบอกมาได้เลย”
หลงจินเหอกล่าวด้วยเสียงจริงจัง
“ท่านไม่จำเป็นต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก”
“ถ้าหากข้าติดค้างไปตลอด ข้าคงรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอน”
“ข้าคิดว่าสักวัน ข้าคงจะสามารถช่วยอะไรท่านได้บ้าง”
หลงจินเหอกล่าวต่อโดยไม่ให้ซูหมิงเอ๋อปฏิเสธ
“เข้าใจแล้ว”ซูหมิงเอ๋อพยักหน้าเล็กน้อย
“พี่สาวหมิงเอ๋อ เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน คิดว่าเราคงจะมีโอกาสพบกันอีก”
หลงจินเหอกล่าว
“ข้าก็เช่นกัน หวังว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีก”
ซูหมิงเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม ในความคิดของนาง หลงจินเหอคือเด็กหนุ่มที่ซื่อสัตย์และเต็มไปด้วยความจริงใจ
ทุกครั้งที่หลงจินเหอกล่าว นางมักจะมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของเขา ซึ่งมันไม่มีวี่แววของการโกหกอยู่เลยแม้แต่น้อย
“นับว่ายากที่จะพบเจอกับคนเช่นนี้ แม้กระทั่งสถานที่ข้าจากมาก็ยังนับว่ายากที่จะพบ”
ซูหมิงเอ๋อพึมพัมออกมาพร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องนภาข้างบน
หลังจากจบเรื่องที่แท่นเสาสวรรค์แล้ว หลงจินเหอจึงเดินทางกลับเข้าเมืองทันที
“เจ้าไปทำอะไรมา? เหตุใดถึงทำหน้าตามีความสุขนัก”
เมื่อเห็นหลงจินเหอกลับมาอย่างอารมณ์ดี มู่หลิงจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวถาม
