ออกไป
“นิดหน่อย”
ฟหลงจินเหอไม่ได้คิดที่จะปิดบังมู่หลิงอยู่แล้ว จึงเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในวันนี้ทั้งหมด
“จินเหอ! เจ้าเจอท่านพี่ด้วยงั้นหรือ?”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลงจินเหอ นั่นทำให้มู่หลิงรีบถามกลับทันที แม้ว่าตัวนางจะเป็นน้องสาวของมู่ชิงเหลียน
แต่นางมีโอกาสได้เจอกับพี่สาวของตนเองเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นในรอบหลายปี
“ล่ะก็อีกเรื่องหนึ่ง อีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าคิดว่าจะเดินทางกลับนิกายแล้ว”
หลงจินเหอกล่าวต่อ
“จริงหรือ!”
มู่หลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“คิดว่าข้าจะโกหกหรือไงกัน?”
หลงจินเหอยักไหล่เล็กน้อย
“ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปพักก่อน”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับเดินเข้าห้องพักตนเอง
ช่วงเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่หลงจินเหอและมู่หลิงยังคงพักอยู่ที่เมืองใหญ่ถึงสามวัน จึงได้เวลาออกเดินทางกลับสู่นิกาย
เมื่อเข้ามาใกล้อาณาเขตของนิกาย
หลงจินเหอก็ไม่ลืมที่จะเปลื่ยนชุดกลับมาเป็นเหมือนเดิม ส่วนมู่หลิงก็ยังคงใส่ชุดคลุมเอาไว้ตลอดเวลา
ทางเข้าด้านหน้าของนิกาย ซึ่งจะมีสองผู้อาวุโสยืนอยู่ หลงจินเหอก็สามารถพามู่หลิงเข้าไปโดยไม่มีปัญหาอะไร เพียงแค่บอกว่าเป็นแขกพิเศษของท่านเจ้านิก
