ลดปล่อยมันออกมาเป็นจำนวนมากราวกับภูเขาไฟระเบิด
ถึงแม้ว่ากลิ่นอายของหลงจินเหอปลดปล่อยออกมาจะเป็นเพียงแค่ระดับปราณก่อตั้งขั้นที่เก้า
แต่ว่าระดับความหนาแน่นของพลังลมปราณเรียกได้ว่าเกินระดับปราณก่อตั้งไปไกลแล้ว
“ดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงตัดสินแล้ว”
มู่ชิงเหลียนหันไปหาซานอวิ้น ก่อนจะเปิดปากกล่าวออกมา
“ไม่ผิด”
ซานอวิ้นพยักหน้าเล็กน้อย
เปลวเพลิงสีส้มที่ตอนแรกยังอยู่บนฝ่ามือของฮันหลาง แต่ตอนนี้เปลวเพลิงได้ขยายใหญ่ขึ้นและปกคลุมทั่วร่างกายของฮันหลาง
“จงกลายเป็นเถ้าถ่านไปซะ…”เมื่อกล่าวจบ ฮันหลางก็พุ่งตรงเข้าไปหลงจินเหอทันที
เปลวเพลิงสีส้มที่กำลังลุกโชกอยู่ทั่วร่างกายของฮันหลางก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง
ก่อนจะเปลื่ยนรูปร่างเป็นหัวของมังกรพร้อมกับอ้าปากกว้างจนสามารถมองเห็นเขี้ยวกันแหลมคมมากมายที่อยู่ภายใน
“ฮึ่ม! ข้าจะทำลายความมั่นใจของท่านเอง”
เมื่อได้เห็นว่าฮันหลางกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับหัวมังกรเพลิงอันใหญ่โต หลงจินเหอก็พ่นลมหายใจก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเย็นชา
หลงจินเหอยกแขนขึ้นมาหนึ่งข้าง ก่อนจะใช้นิ้วชี้เล็งไปทางฮันหลาง พลังลมปราณที่เด็กหนุ่มปลดปล่อยออกมาเมื่อครู่ ก็เคลื่อนไปรวมอยู่ที่บริเวณปลายนิ้วชี้อย่างรวด
