“เจ้าหนู อย่าได้ใจให้มากนัก คิดว่าข้าจะเป็นเช่นเดียวกับน้องชายของข้างั้นหรือ?”
ฮันหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“อีกเดี๋ยว พี่ชาวก็จะทราบเอง ว่าท่านจะเป็นแบบเดียวกันกับน้องชายของท่านหรือไม่”
“เชิญ เข้ามาได้!”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมตั้งท่ายืนรับ ก่อนจะควักมือเรียกฮันเหลาง
“ฮึ่ม! อวดดี!”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ฮันหลางจึึฃพ่นลมหายใจอย่างเยือกเย็นออกมา
เพียงแค่ถูกหลงจินเหอยั่วยุนิดหน่อยก็สามารถทำให้ฮันหลางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที เพราะว่าไม่เคยหยามมัันเช่นนี้มาก่อน
ยิ่งเป็นเด็กที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้ายิ่งทำให้ฮันหลางโกรธจนแทบอกระเบิิก
“อะ-อ้าว! ท่านเป็นอะไรไป? โกรธแล้วงั้นหรือ?”
หลงจินเหอกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้าหนู ถ้าหากวันนี้ ข้าไม่ได้ทุบตีเจ้าจนมีสภาพน่าสมเพชกว่าน้องชายของข้าละก็ ข้าจะขอไม่ใช่คนอีกต่อไป”
ฮันหลางกล่าวออกมาด้วยท่าทางมั่นใจและเต็มไปด้วยความเยอหยิ่ง
“ท่านเป็นคนพูดเองนะ มารอดูกันดีกว่าใครกันแน่ จะถูกตีจนน่าสมเพช”
หลงจินเหอพยักหน้าเล็กน้อย
ฮันหลางไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีกต่อไป ชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้ามาหาหลงจินเหอที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันที
พร้อมกับเหยียดยืดแขนออกไปข้างหน้าและเปลื่ยน
