กติเท่านั้น เพราะได้เห็นจากที่การหลงจินเหอสามารถทำให้ฮันเทียนพ่ายแพ้เพียงแค่หนึ่งกระบวนท่า
ถ้าเทียบกันในด้านความเร็ว หลงจินเหออาจจะสู้ฮันหลางไม่ได้ด้วยซ้ำ เมื่อได้เห็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้ความคิดของพวกเขากระเจิงหายไปทันที
‘เป็นไปได้ยังไงกัน! ความสามารถของข้าด้อยกว่ามัน? ข้ากำลังจะพ่ายแพ้อย่างงั้นหรอ?’
ฮันหลางได้แต่คิดในใจ พลางใช้มืออีกข้างประคองแขนอีกข้างที่กำลังสั่นไม่หยุด
แม้ว่าฮันหลางจะสามารถรับการโจมตีของหลงจินเหอเมื่อครู่เอาไว้ได้ แขนที่เอามาตั้งป้องกันแม้ว่ากระดูกจะไม่ได้หัก
แต่ฮันหลางสามารถรับรู้ได้ทันที ว่ากระดูกแขนของมันถึงขั้นร้าว
“เป็นอะไรไป? นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น พี่ชายจะยอมแพ้ตอนนี้ก็ยังทันน่ะ”
เมื่อได้เห็นสีหน้าวิตกกังวลของฮันหลางที่แสดงออกมาได้อย่างชัดเจน หลงจินเหอจึงเปิดปากกล่าวอีกครั้ง
“คนอย่างข้าเนี่ยนะจะยอมแพ้? ฆ่าข้าให้ตายซะยังดีกว่า”
ฮันหลางกล่าวพลางจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาแดงก่ำ
“ย่อมได้! ข้าจะจัดให้ตามคำขอ”
หลงจินเหอพยักหน้าเล็กน้อย
เด็กหนุ่มพลันเร่งโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายทันที ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อย และใช้เท้ายันพื้นดินเอาไว้
ทันทีที่สายฟ้าสีเขียว
