มรกตปรากฏออกมาบริเวณเท้าของเขา
ร่างกายของเด็กหนุ่มพลันเลือนหายไปจากจุดยืนตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
หลงจินเหอพุ่งทะยานเข้าไปหาฮันหลางด้วยความเร็วอย่างมาก อาจจะเป็นความเร็วสูงสุดที่เด็กหนุ่มเคยใช้มา
เมื่อเด็กหนุ่มเคลื่อนตัวไปด้านหน้า จึงจะมีเสียงของลมที่เสียดสีกันจนแสบแก้วหูและเกิดลมกระโชกขึ้นเพียงชั่วระยะเวลาอันสั่น
“หายไปแล้ว!”
ดวงตาของฮันหลางเบิกกว้างทันที ชายหนุ่มเพียงแค่กระพริบตาหนึ่งครั้ง ยังใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำ
ร่างกายของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพลันเลือนหายไปจากจุดยืนทันที
ฮันหลางหันหน้าพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบทิศทาง แต่ชายหนุ่มกลับหาร่างกายของเด็กหนุ่มไม่เจอ
ทว่าขณะนั้นเอง ชายหนุ่มก็รู้สึกเจ็บปวดที่บริเวณแขนอย่างรุนแรง
เมื่อชายหนุ่มหันกลับไปมองที่แขนของตนเอง มันก็พบว่าแขนของมันบิดเบี้ยวจนน่ากลัว และไม่ได้อยู่ในรูปแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว
เนื่องจากกระดูกแขนของมันหักไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
“อ๊ากก!!”
ฮันหลางพลันกรีดร้องโหยหวนออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดอย่างที่สุด
“ควรจะจบกันสักที”
ในตอนนั้นเอง ร่างกายของหลงจินเหอก็มาปรากฏด้านข้างของฮันหลางอีกครั้ง ก่อนจะเปิดปากกล่าวพร้อมกับยกเท้าและ
