ซัดลูกเตะอีกหนึ่งที เข้าไปบริเวณด้านข้างของฮันหลาง
ปัง!
เพราะว่าชายหนุ่มยังคงรู้สึกเจ็บปวดจากแขนที่หักไปเมื่อครู่ และไม่ได้ตั้งท่าป้องกันแต่อย่างใด
ทำให้ร่างกายของชายหนุ่มถูกส่งลอยไปไกลหลายเมตร ก่อนจะตกลงพื้นดินกลิ้งไปอีกหลายตลบ
“ผู้อาวุโส พวกท่านเห็นหรือเปล่า?”
เจ้าเมืองหญิงหันหลังกลับไปถามชายชราทั้งสอง
“นี่มันเป็นเรื่องแปลกที่สุดในชีวิตของข้าเท่าที่เคยพบเจอมาเลย”
ชายชราชุดดำกล่าวพร้อมกับเผยสีหน้าไม่เข้าใจและสับสนเป็นที่สุด
“ในตอนแรกข้าคิดว่าจุดแข็งของเด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นด้านพละกำลัง”
“แต่ดูเหมือนว่าข้าจะคิดผิดไปมาก ถึงแม้ว่าข้าจะดูไม่ออกก็เถอะว่าทักษะที่เด็กหนุ่มนั่นใช้จะเป็นทักษะอะไร”
“แต่ว่าด้านความเร็วของเขาอาจจะเทียบได้กับระดับปราณปฐพีขั้นสูงสุดหรือไม่ก็ระดับปราณนภาขั้นต้นเลยก็ได้”
ชายชราชุดขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ไม่! ข้าจะต้องไม่พ่ายแพ้เด็ดขาด”
ในตอนนั้นเอง ฮันหลางก็ลุกขึ้นยืนมาอีกครั้งด้วยสภาพสะบักสะบอม ทั่วร่างเปียกโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ อาการสั่นสะท้านยิ่งทวีคูณ
“อึดเป็นบ้า! โดนไปขนาดนั้นแล้ว นี่มันคิดอยากจะตายจริงหรือไงกัน”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลงจินเหอก็บ่นพึมพัมออกมา
ฟู่ม!
