ยิ่งเพิ่มความเยาะเย้ยขึ้นมา
การต่อสู้กับฮันเทียน หลงจินเหอคิดว่าไม่จำเป็นต้องใช้พลังลมปราณหรือทักษะใดเลยด้วยซ้ำ
ฮันเทียนประมามหลงจินเหอเกินไป และมันก็ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะทำให้หลงจินเหอเอาจริง
ใช้เพียงแค่พละกำลังอย่างเดียวก็สามารถจัดการฮันเทียนได้
หลงจินเหอไม่ทราบว่าเหตุใดฮันเทียน ถึงไม่เป็นฝ่ายโจมตีเข้ามาก่อน และเลือกที่จะยืนรับการโจมตีของเขาแทน
บางทีอาจจะเป็นความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตนเองเกินไป หรืออาจจะพยายามชื่อเสียงให้กับตน
การมาทำแบบนี้ ต่อหน้าของหลงจินเหอก็ไม่ต่างอะไรกับขุดหลุมฝั่งตัวเอง
“ท่านเจ้าเมือง ไม่คิดจะไปห้ามจริงงั้นหรือขอรับ
“ชายชราชุดขาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังของเจ้าเมืองหญิงพลันกล่าวขึ้นมา
“ระดับของทั้งสองแตกต่างกันเกินไป ต่อให้โจมตีครบห้ากระบวนท่า”
“ก็ยังไม่แน่ใจว่าเจ้าหนูนั่น จะสามารถสร้างบาดแผลให้กับฮันเทียนได้หรือไม่”
ชายชราขุดดำที่ยืนด้านข้างของชายชราขุดขาวจึงกล่าวต่อ
“ผู้อาวุโส ถ้าหากเป็นเด็กปกติ ข้าย่อมต้องเข้าไปห้ามอยู่แล้ว”
“แต่เด็กคนนี้พิเศษกว่าคนอื่นมาก ข้าอยากจะรู้ว่า เขาจะทำอย่างไรต่อสถานการณ์เช่นนี้”
เจ้าเมืองหญิงหันหลังกลับไปและกล่าวด้วยรอยยิ้
