นะ จะอัดข้า?”
ได้ยินคำเช่นนี้จากเด็กตรงหน้า จึงทำให้ฮันเทียนระเบิดเสียงหัวเราะ พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก
“ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า!…”
“เจ้าหนูนี่กำลังจะแสดงเรื่องตลกอันใดกัน?”
“ถ้าไม่โง่เง่าก็คงจะบ้าอย่างแน่นอน!”
ไม่ได้มีเพียงแค่ฮันเทียนที่หัวเราะและเยาะเย้ย แม้แต่ผู้คนรอชมการต่อสู้
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจินเหอก็ยังต้องหัวเราะออกมา
“หัวเราะพอหรือยัง? รีบเริ่มสักที ข้าไม่อยากเสียเวลา”
หลงจินเหอหรี่สายตาลงต่ำพร้อมกล่าวอย่างเย็นชา
“เห็นแก่เจ้า ข้าจะปล่อยให้เจ้า โจมตีเข้ามาห้ากระบ่วนท่า”
“โดยที่ข้าจะไม่ป้องกันแต่อย่างใด ถ้าหากข้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อน กลัวว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสได้โจมตี”
ฮันเทียนยืนตัวตรง แสดงท่าทางสงาผ่าเผยออกมา สองมือไขว้หลังพร้อม กับตะโกนเสียงดัง เพื่อให้ผู้คนที่รอชมได้ยิน
“ฮึ่ม!”
หลงจินเหอพ่นลมหายใจด้วยความไม่พอใจ คิดไม่ถึงว่าตนจะถูก ดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้
เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีกต่อไป ร่างกายของเด็กหนุ่มพุ่งทะยานไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่ฝ่ามือจะกำแน่นเปลื่ยนเป็นหมัด
“ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! เจ้าหนู เจ้าไม่มีทักษะอะไรเลยงั้นหรือ?ถึงได้โจมตีด้วยหมัดธรรมดาเช่นนั้น ช่างน่าสงสารยิ่งนัก”
เสียงหัวเราะของฮันเทียน
