เขาจะไม่สามารถเพิ่มพละกำลังให้กับตนเองได้อีก
หลงจินเหอกระโดดขึ้นมานั่งบนเตียงนอน ก่อนจะหลับตาลงและเริ่มโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายทันที
เขาดำเนินการทำทุกอย่างตามข้อมูลทุกอย่าง อย่างละเอียดทุกขั้นตอน เพื่อที่จะไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด
เพียงเวลาไม่นานพลังลมปราณที่หมุนอยู่รอบตัวของหลงจินเหออย่างสงบนิ่งก็กลายเป็นสับสนวุ่นวายขึ้นมาทันที
อะ-อั่ก!
ทว่าขณะนั้นเอง หลงจินเหอก็กระอักเลือดออกมาคำโต เขารู้สึกว่าทุกครั้งที่พยายามจะบรรลุขั้นที่สอง อวัยวะภายในร่างกายของตนเองราวกำลังถูกบดขยี้ให้เป็นผุยผง
อ๊าก!
หลงจินเหอครางออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างมาก ไม่ได้มีเพียงอาวัยวะภายในเท่านั้นที่กำลังถูกบดขยี้
แม้แต่กระดูกทุกส่วนของร่ายกาย ราวกับกำลังถูกป่นให้กลายเป็นผง
ความเจ็บปวดมากมายก็ยิ่งถาโถมเข้ามามากยิ่งขึ้น หลงจินเหอไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากนอนทนรับความเจ็บปวด
เม็ดเหงื่อมากมายก็ยิ่งผุดขึ้นมาตามร่างกาย ใบหน้าขาวซีดราวกับไร้ชีวิต
เนื้อหนังตามร่างกายเริ่มปริแตกเป็นรอยเล็กรอยน้อย เลือดก็ค่อยไหลออกมาตามร่างกาย
เนื่องจากห้องของหลงจินเหอพักอยู่เป็นห้องแบบเก็บเสียง
ทำให้ผู้คนภายนอกไม่สามารถได้ยินว่าเกิดอะไร
