ปัง!
หลังจากที่จัดการเสร็จไปอีกหนึ่ง หลงจินเหอก็กระโดดถอยหลังไปหลายสิบก้าว
เนื่องจากมีคนกว้างหอกมาจากที่ใดก็ไม่ทราบ แต่หลงจินเหอคิดว่าน่าจะมาจากทางตึกโอสถของตระกูลหนาน
“ไม่เลวนี้จะเด็กน้อย!”
เสียงของชายวัยกลางคนที่ดังมาจากตึกโอสถของตระกูลหนาน
“พวกเราไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ทำไมเจ้าต้องมาทำลายตึกโอสถ ตระกูลของข้าด้วยเล่า?”
ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากตึกโอสถพร้อมกับกล่าวอย่างใจเย็น
“แน่นอน! ข้าไม่ได้มีความแค้นต่อตึกโอสถตระกูลหนานเจ้า แต่สำหรับตึกโอสถของท่านปู่หน่ะมี!”
หลงจินเหอกล่าวโดยไม่มีท่าทีเกรงกลัวชายวัยคนตรงหน้าแม้แต่น้อย
“ท่านปู่?หรือว่าจะเป็นตึกของเจ้าแก่นั่น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ น้ำเสียงของชายวัยกลางคนก็เปลื่ยนแปลงไปสิ้นเชิง
“ถูกแล้ว ข้ามาสำหรับคิดบัญชีที่ตึกโอสถตระกูลหนานของเจ้าได้ทำเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“คิดบัญชี? ต้องดูว่าเด็กน้อยเช่นเจ้า จะสามารถทำได้อย่างที่พูดไว้หรือไม่”
ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก
“เดี๋ยวจะจัดให้ตามคำขอ”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอจึงเร่งโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายทันที
สายฟ้าสีเขียวมรกตก็ปรากฏขึ้นบริเวณข้อเท้าของหลงจินเห
