าเล็กน้อย
“งั้นก็ไปกันต่อเลย ข้าต้องการไปร้านขายโอสถสักหน่อย ดูเหมือนว่าตั้งแต่ฝึกฝนมาข้าไม่มีเวลาไปซื้อเลย ยิ่งใกล้หมดเข้าทุกที”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ แม้ว่าเขาจะได้ทรัพสมบัติมาจากสุสานอมตะก็ตาม
แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าสู่ร้านขายโอสถ นั่นทำให้กระเป๋าของเขาแทบจะละลาย มันเป็นความปวดที่ไม่อาจอธิบายได้!
ใช้เวลาเดินหลงอยู่ภายในเมืองอยู่นานกว่าครึ่งชั่วยาม กว่าหลงจินเหอจะหาตึกขายโอสถจนเจอ
“ท่านปู่ ท่านตื่นอยู่หรือไม่”
หลังจากเข้ามาภายในตึก หลงจินเหอก็เห็นเพียงชายชราที่นั่งหลับอยู่
“หื้ม! ต้องการอะไรงั้นหรอเด็กน้อย”
ชายชราลืมตาขึ้นมาก่อนจะเปิดปากกล่าว
“ข้าต้องการซื้อสมุนไพรกับโอสถจำนวนหนึ่่ง”
หลงจินเหอกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“ต้องการอะไรก็จดมา”
ชายชราก็ยื่นกระดาษมาให้หลงจินเหอด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ
________________________________________________________________________________________________________
