“แปลกมาก เหตุใดที่นี่ถึงไม่มีหญิงสาวเลย?”
เมื่อเข้ามาภายในหมู่บ้าน หลงจินเหอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับหมู่บ้านแห่งนี้
“หึ! เจ้าคิดแต่เรื่องแบบนี้หรือไงกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่หลิงจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
“มู่หลิง เจ้าเข้าใจความหมายข้าผิดแล้ว เจ้าลองมองดูรอบข้างสิ หมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีหญิงสาวและชายหนุ่มเลย ไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยหรอ?”
หลงจินเหอกล่าวพลางมองไปรอบข้าง
“จริงอย่างที่เจ้าพูดมา”
มู่หลิงจึงมองกวาดไปทั่วหมู่บ้าน ซึ่งพบว่ามีเพียงแค่เด็กเล็กกับคนเฒ่าคนแก่เท่านั้น
“จินเหอ เจ้าจะทำยังไงต่อ?”
มู่หลิงมองหลงจินเหอพร้อมกับกระพิบตาไปมา
“คงต้องหาร้านอาหารก่อน เจ้าไม่หิวหรือไง?”
หลงจินเหอจับมือของมู่หลิงแน่นกว่าเดิม ก่อนจะเดินไปยังโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง
หลังจากที่เข้ามาภายในโรงเตี้ยม
ดูเหมือนว่ามู่หลิงจะหิวกระหายเป็นพิเศษ เพราะนางกวาดอาหารที่หลงจินเหอสั่งมาจนหมดเรียบไม่มีเหลือ
“มู่หลิง เจ้ากินเยอะขนาดนี้ไม่กลัวอ้วนหรือไง”
หลงจินเหอกล่าวหยอกล้อ
“เจ้าเงียบไปเลย ข้าอยู่แต่ภายในโรงประมูล ต้องกินแต่อาหารเดิมทุกวัน จนเบื่อจะตายอยู่แล้ว”
มู่หลิงกล่าวจบก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ
“ท่าน
