มีชีวิตอาศัยอยู่ แต่ทำไมกลับไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตแม้แต่น้อย”
เมื่อหลงจินเหอเดินเข้ามาลึกยิ่งขึ้นก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น แต่ถ้ำแห่งนี้กับไม่มืดลงทั้งที่ยิ่งเข้ามาลึก เนื่องจากมีหินคริสตัลหรือแร่ต่างชนิดคอยให้แสงสว่างอยู่ตลอดทาง
จนในที่สุดหลงจินเหอก็เดินเข้ามาถึงภายในส่วนลึกสุดของถ้ำ แต่ก็ยังไม่พบวี่แววของสิ่งมีชีวิตเช่นเดิม
“ดูเหมือนว่าจะวิตกจนเกินไปสินะ นึกว่าจะเป็นสถานที่ที่น่ากลัวเสียอีก”
หลงจินเหอบ่มพึมพัม
“นั่นมัน!”
เมื่อหลงจินเหอพยายามมองสำรวจไปรอบด้านข้างของถ้ำก็พบกับสิ่งที่คิดไม่ถึงว่าจะพบเจอที่นี่
“ดอกบัวสวรรค์!?ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
ตาคู่ของหลงจินเหอก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที
ครั้งก่อนหลงจินเหอได้รับดอกบัวสวรรค์ คือมาจากผู้อาวุโสภายในสุสานอมตะ
ดอกบัวสวรรค์ถือเป็นสมบัติที่หาได้ยากมาก ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหนก็ไม่สามารถซื้อมันได้
แต่หลงจินเหอก็คิดไม่ถึงว่าจะมีโอกาสได้เห็นมันอีกครั้ง
“มันอาจจะเป็นภาพลวงตา?”
หลงจินเหอจึงเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของดอกบัวสวรรค์
“ความรู้สึกและกลิ่นแบบนี้ ไม่ผิดแน่! มันเป็นของจริง อีกทั้งยังใหญ่กว่าอันที่ข้าได้รับมาเสียอีก คงจะถูกปลูกทิ้ง
