แต่ก็ทำให้หลงจินเหอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะก้าวเดิน หน้าตาของหลงจินเหอตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับคนตาย ขาวซีดจนสามารถเห็นเส้นเลือด
แม้ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถขยับร่างกายได้แม้แต่น้อย แรงกดดันที่กดทับลงมา แทบจะทำให้หลงจินเหอสิ้นลมหายใจได้ทันที
หลงจินเหอคิดว่าระดับพลังของมังกรทมิฬตรงหน้า อย่างต่ำต้องเป็นระดับราชันปฐพีอย่างแน่นอน
ต่อให้ชุนจื้อโหยวมาอยู่ที่นี่ด้วย เขาก็คงไม่สามารถทำอะไรมังกรทมิฬตัวนี้ได้
“เจ้ามนุษย์ เจ้าเอาสมบัติของข้าไปไว้ที่ใด!!!”
มังกรทมิฬกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธพร้อมกับใช้กรงเล็บที่ใหญ่และทรงพลังกวาดไปเบื้องหน้า
เนื่องจากมังกรทมิฬไม่ทราบว่าหลงจินเหอเก็บดอกบัวสวรรค์ไปไว้ที่ไหน มันจึงไม่ลงมือกะให้ถึงตาย
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เพียงแค่ใช้กรงเล็บกวาดไปเบื้องหน้า กลับสร้างคลื่นพลังขนาดใหญ่
กระแทกเข้าใส่หลงจินเหออย่างจัง เนื่องจากแรงกดดันที่มหาศาลทำให้หลงจินเหอไม่ขยับตัวได้
อัก!!
หลงจินเหอปลิวไปอย่างรวดเร็วราวกับใบไม้แห้งที่อยู่ท่ามกลางพายุฝนอันบ้าคลั่ง
ร่างกายของเขาฝังเข้ากับผนังถ้ำอย่างแรง จนกระอักเลือดออกมาคำโต
‘บัดซบเอย! ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ข้าจะต้องมาตาย
