็นหน้าผาสูงและยังมีน้ำตกสูงอีกด้วย บริเวณรอบข้างก็ถือว่าสามารถอาศัยอยู่ได้
หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่เสี่ยวหงก็กลับไปหลับเหมือนเดิม
“เอาเป็นถ้ำอันนี้แล้วกัน”
หลังจากที่หลงจินเหอเดินสำรวจรอบหน้าผาก็พบถ่ำแห่งหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นที่อาศัยที่ดีที่สุด
“ถ้ำนี้มีบางอย่างผิดแปลกไป!”
เมื่อยิ่งเดินเข้ามาลึกมากขึ้น แสงสว่างก็เริ่มหายไปทีละน้อย หลงจินเหอจึงเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
โบร๊วววว ~~~
จู่ๆก็มีเสียงหอนดังมาจากภายส่วนลึกของถ้ำ ดวงตาสีแดงฉานก็เริ่มปรากฏขึ้นหลายคู่ หนึ่ง สอง สี่ เจ็ด…
“ให้ตายสิ กะจะไม่ให้ข้าพักเลยหรือไงกัน”
เมื่อเห็นดวงสีแดงมากมายปรากฏขึ้น หลงจินเหอก็รีบวิ่งออกจากถ้ำทันที เนื่องจากความมืดทำให้ไม่สามารถมองเห็นว่าเป็นสัตว์อะไร
กรร! กรรร! กรรรร!
“หมาป่าขนเหล็กแล้วอีก แถมครั้งนี้มากันเป็นสิบเลยแหะ”
หลงจินเหอบ่มพึมพัมก่อนจะใช้พลังลมปราณห่อหุ้มร่างกายไว้ทันที
“ถ้ำอันนี้ข้าขอก็แล้วกัน”
เมื่อเปรียบเทียบระหว่างหมาป่าขนเหล็กกับวานรสามหาง หลงจินเหอคิดว่าการรับมือรับหมาป่าขนเหล็กง่ายดายยิ่งกว่าวานรสามหาง หลายเท่า แม้ว่าสัตว์อสูรทั้งสองจะอยู่ระดับปราณจิตเหมือนกัน
โบร๊วววว ~~~
เมื่อสิ้นเสียงหอ
