”
เมื่อหลงจินเหอมองไปรอบข้าง เขาก็พบว่ามีรอยเท้าของสัตว์อสูรเป็นจำนวนมาก
“เสี่ยวหง! เจ้าออกมาได้แล้ว ได้เวลาทำงานของเจ้าแล้ว”
หลงจินเหอจึงปลุกเสี่ยวหงที่กำลังนอนหลับอยู่ภายในเสื้อ
การเจริญเติบโตของเสี่ยวหงเรียกได้ว่ารวดเร็วมาก หลงจินเหอเจอเสี่ยวหงครั้งแรกตอนที่อยู่ในนิกายมังกรฟ้า ขนาดตัวของเสี่ยวหงยังเล็กกว่าฝ่ามือของหลงจินเหอเสียอีก
แต่ขนาดตอนนี้ผิดกับตอนแรกอย่างมาก
เสี่ยวหงในตอนนี้ ตัวใหญ่เท่าฝ่ามือของหลงจินเหอแล้วทั้งที่เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์
“เจ้าไปสำรวจรอบข้างจากด้านบน เพื่อหาสถานที่ปลอดภัยที่ไร้สัตว์อสูรอาศัยอยู่ ส่วนข้าจะสำรวจอยู่ด้านล่างเอง”
หลงจินเหอถือเสี่ยวหงขึ้นมาด้วยหนึ่งฝ่ามือก่อนจะกล่าว
กรี๊ชชชช ~
หลังจากได้ยินคำพูดของหลงจินเหอ เสี่ยวหงก็กู่ร้องก่อนจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้า
‘สงสัยจะต้องรีบหาที่พักอาศัยเป็นอันดับแรก ดูจากขนาดของรอยเท้าสัตว์อสูรต้องเป็นสัตว์ขนาดใหญ่แน่’
หลงจินเหอคิดในใจ
ฟุบ ~ ฟุบ ~
เจี๊ยก ~ เจี๊ยก ~
“บัดซบ! พูดยังไม่ทันขาดคำก็เจอจนได้ วานรสามหางงั้นรึ?”
เมื่อหลงจินเหอหันหลังกลับไป บนต้นไม้มีวานรที่มีขนาดใหญ่กว่าขนาดปกติถึงสองเท่าและมีสาม
