ดียวต่างหาก”
เด็กสาวใช้มือเท้าสะเอวก่อนจะกล่าว
“แล้ว?ต้องการให้ข้าช่วยเรื่องอะไร? แต่ขอบอกไว้ก่อนเลย ข้าไม่ใช่คนของที่นี่”
หลงจินเหอรีบกล่าวขัดนางทันที
“คนจากที่อื่นงั้นหรอ เช่นนั้นก็ยิ่งดี ช่วยพาข้าไปจากที่แห่งนี้ทียิ่งไกลยิ่งดี”
เมื่อรู้ว่าหลงจินเหอไม่ใช่คนแถวนี้ เด็กสาวเผยสีหน้ามีความสุขทันที
“อย่าบอกนะว่า เจ้ากำลังจะหนีออกจากบ้าน?”
หลงจินเหอจ้องมองเด็กสาวด้วยสายตาแปลกทันที เพราะว่าท่าทางของนางมันกำลังบ่งบอกอย่างชัดเจน
“ปะ-เปล่า ขะ-ข้าไม่ได้หนีออกมาสักหน่อย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เด็กสาวจึงรีบหันหลบหน้าของหลงจินเหอ ก่อนจะรีบกล่าวทันที
“ถ้าไม่ได้หนีแล้วทำไมจะต้องพูดตะกุกตะกักเช่นนั้นละ มองหน้าข้าสิ มองไปที่ไหนกัน”
หลงจินเหอกล่าวด้วยท่าทางเคร่งขรึม
“สาวน้อย ข้าแนะนำให้กลับบ้านไปจะดีกว่า ด้วยระดับพลังลมปราณของเจ้าในตอนนี้ คงเอาตัวรอดในหุบเขานี้ไม่ได้หรอก”
หลงจินเหอกล่าวต่อ
“ข้าบอกแล้วอย่าเรียกว่าสาวน้อย ข้าไม่ชอบ”
เด็กสาวก็พองแก้ม ก่อนจะกระทืบเท้าใส่เท้าของหลงจินเหอ
“โอ๊ยย!เจ็บ! เท้าของเจ้าทำมาจากเหล็กหรือไงกัน”
น้ำตาของเด็กสาวแทบจะเล็ดออกมาด้วยความเจ็บปวด จึงใช้มือลูบเท้าและ
