“โถ่!ให้ตายสิ อย่าทำให้ข้าตกใจได้ไหม นึกว่าจะเป็นอะไรไปซะแล้ว”
หลงจินเหอพยายามที่จะเรียกเสี่ยวหงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ เสียงตอบกลับ เมื่อก้มหน้าลงไปดูภายในเสื้อก็พบว่าเสี่ยวหงหลับไปแล้ว
“จะว่าไปเจ้าก็เป็นสัตว์อสูรที่แปลกเหมือนกันนะ เสี่ยวหง ข้าเคยอ่านเจอในตำรามามีแต่สัตว์อสูรระดับสูงเท่านั้น ถึงจะสามารถฟังภาษาของมนุษย์รู้เรื่อง”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับใช้นิ้วเขี่ยเสี่ยวหงที่นอนหลับอยู่
“ดูเหมือนว่าสามเดือนหลังจากนี้ ข้าคงต้องวางแผนออกจากนิกายอีกครั้ง ถ้าหากยังคงอยู่แต่ที่นี่ภายในสามเดือนคงไม่มีอะไรคืบหน้าแน่”
หลงจินเหอหลับตาลงก่อนจะหลับไป
เช้าวันถัดมา
หลังจากที่ฝึกซ้อมเสร็จและชำระล้างร่างกายใหม่แล้ว หลงจินเหอก็เตรียมตัวที่จะออกจากนิกายทันที โดยไม่ลืมที่จะพกเอาเสี่ยวหงใส่ไว้ภายในเสื้อเช่นเดิม
“ผู้อาวุโส เมื่อท่านเจ้านิกายกลับมาแล้ว ขอรบกวนท่านเอาจดหมายนี้ ไปส่งให้ท่านเจ้านิกายที”
หลงจินเหอยื่นจดหมายให้กับผู้อาวุโสทั้งสองที่ทำหน้าที่เป็นยามอยู่ด้านหน้านิกาย
เนื่องจากหลงจินเหอได้ไปหาเจ้านิกายมาแล้ว แต่ปรากฏว่าเขาไม่อยู่
“สบายใจได้เด็กน้อย เดี๋ยวข้าจะไปส่งให้”
หนึ่งในผู้อาวุโสก็รับจดหมายมา
