หลงจินเหอมองสำรวจตัวของเด็กสาวเหมือนกับว่านางกำลังหนีอะไรมา ผมเผ้ารุ่งรังเสื้อผ้าของนางล้วนเต็มไปด้วยเศษดินและฝุ่น
“จะ-เจ้าเรียกใครว่าสาวน้อยกัน ข้าอายุมากกว่าเจ้าอีกนะ”
เมื่อได้ยินหลงจินเหอเรียกว่าสาวน้อย เด็กสาวก็ไม่พอใจเล็กน้อย
“อายุมากกว่าข้า? ดูจากภายนอกเราทั้งคู่ก็ไม่ค่อยต่างกันเลยนะ”
หลงจินเหอมองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะกล่าว
“ท่านเป็นใครกัน! หุบเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร ไม่น่าจะมีสาวน้อยหลงเข้ามาได้”
จู่ๆท่าทีของหลงจินเหอก็พลันเปลื่ยนเป็นจริงจังทันที
“ทำไมต้องระแวงขนาดนั้น เจ้าคงคิดว่าข้าเป็นสัตว์อสูรมาหลอกหรือไง ข้าเป็นมนุษย์จริง ถ้ายังไม่เชื่อ เจ้าก็ลองตรวจสอบระดับพลังลมปราณของข้าสิ”
เด็กสาวที่เห็นท่าทีของหลงจินเหอเปลื่ยนไปก็รีบกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอก็ตรวจสอบดู ปรากฏว่านางเป็นมนุษย์จริงอย่างที่พูดมา
ระดับพลังลมปราณของนางอยู่เพียงปราณเริ่มต้นขั้นห้าเท่านั้น
“ต้องการให้ข้าช่วยอะไร? พลัดหลงกับพ่อแม่หรือครอบครัว? ต้องการให้ข้ากลับไปส่งงั้นหรอ?”
เมื่อรู้ว่านางไม่ใช่สัตว์อสูร หลงจินเหอก็ลดการป้องกันลงก่อนจะกล่าว
“ผิดแล้ว ข้าไม่ได้หลงกับครอบครัว ข้ามาคนเ
